على ع در يكى از خطبه‌هاى نهج البلاغه اين آيه را با عبارت گويا و پر معنايى تفسير مىكند و بعد از تلاوت آن مىفرمايد : و قد قلتم « ربنا اللَّه » فاستقيموا على كتابه و على منهاج امره و على الطريقة الصالحة من عبادته ، ثم لا تمرقوا منها ، و لا تبتدعوا فيها ، و لا تخالفوا عنها : « شما گفتيد پروردگار ما » اللَّه « است اكنون بر سر اين سخن پايمردى كنيد ، بر انجام دستورهاى كتاب او ، و در راهى كه فرمان داده ، و در طريق پرستش شايسته او ، استقامت به خرج دهيد ، از دايره فرمانش خارج نشويد ، در آئين او بدعت مگذاريد و هرگز با آن مخالفت نكنيد » ( 1 ) . در حديث ديگرى از پيغمبر گرامى اسلام ص مىخوانيم كه اين آيه را تلاوت فرمود سپس افزود : قد قالها الناس ، ثم كفر اكثرهم ، فمن قالها حتى يموت فهو ممن استقام عليها : « گروهى اين سخن را گفتند سپس اكثر آنها كافر شدند ، اما كسى كه اين سخن را بگويد و هم چنان به آن تداوم دهد تا مرگش فرا رسد او از كسانى است كه بر آن استقامت كرده » ( 2 ) . و اگر مىبينيم در حديثى كه از امام على بن موسى الرضا ع نقل شده در پاسخ سؤال از تفسير « استقامت » فرمود : هى و اللَّه ما انتم عليه : « استقامت همان روش ولايتى است كه شما داريد » ( 3 ) به معنى اين نيست كه مفهوم آيه در مساله ولايت خلاصه شود بلكه چون پذيرش رهبرى ائمه اهل بيت ع ضامن بقاء خط توحيد و روش اصيل اسلام و ادامه عمل صالح است ، استقامت را به اين معنى تفسير فرموده است .

--> ( 1 ) نهج البلاغه خطبه 176 . ( 2 ) مجمع البيان ذيل آيات مورد بحث . ( 3 ) همان مدرك .